Erazmuz!

Uçak biletlerinin havada uçuştuğu,bir partiden diğerine koşuşturulan,yeni yeni bir yığın insanla tanışıp kaynaşılan ,hatta bundan acayip derecede zevk alınan,ertesi gün yapmak zorunda olduğun hiçbir şey olmamasının rahatlığı ile uykuya dalınan,istediğin saate sokağa çıkıp,istediğin gibi giyinebildiğin,özgürlüğü iliklerine kadar hissettiğin,gelecek kaygılarının hiç olmadığı,ne istediğini bilmek zorunda olmadığın,sorgulamaya dur dediğin,kimseye hesap vermek zorunda olmadığın,sadece kendin olmaya çalıştığın,en önemlisi de huzuru ararken aslında huzur dolu olduğun dönem BİTTİ diyor kulağımdaki o itici ses.
Ve ben bugün fark ediyorum ki geldiğim 1 haftadan beri içmeden gün geçiremiyorum.Evimde,o çok sevdiğim odamda kaldığımda daralıyorum.Kaçıp gitmek istiyorum.Gideceğim hiçbir yer bu hissi geçirmeyecekde olsa kalamıyorumNereye gitmek istiyorsun diye sorsa biri onu da bilmiyorum.
Bildiğim tek şey huzursuzum.Hiçbir yere sığamayıp bir o kadar da evimde olmak istiyorum.Bu aptal ikilemden kurtulmak için can atıyorum.
Yapmam gereken tonlarca şey varken öylece zaman geçiriyorum.Yine kendi hayatımdan çalıyorum.Benim bu durumumu anlamayan insanları yadırgamıyorum.Sadece beni kucaklamalarını bekliyorum.Özlediğini her fırsatta belli eden,her gün beni görmek için çabalayan,buradaki hayatına beni dahil etmek için çırpınan insanın hayatımdaki varlığına şükrediyorum.İnatla couchsurfingbologna mesajlarını tek tek okuyorum.Her türlü erasmus organizasyonu ile ilgili Salvoyla sohbet ediyorum,bir önceki gecenin haberlerini alıyorum.Fotoğraflarıma bakamıyorum bile.Değişmediğimi iddia etsem de,değiştiğimi görüyorum.Ee hadi anlat neler yaptın? cümlesinden nefret ediyorum.
En önemlisi bu durumdan nasıl kurtulacağımı bilmiyorum….

Ruhun Gıdası : Lilly Allen - Not Fear