Evde film seyretmeye o kadar alıştım ki araya bir de italyanca dublajlı filmler girince en son ne zaman sinemaya gittiğimi hatırlamaz durumdaydım.Derken kendimi İzmir'in herhalde en eski ve en dandik sinemasında buldum ): Perdede oynayan film ise uzuuun zamandır izlemek istediğim,türkçe çevirisi Aşkın 500 Günü olan filmdi.
Bu filmi ilk başta çekici kılan klasik Hollywood yapımı romantik komedi olmadığını gösteren inanılmaz derecede sevimli fragmanıydı.Bir de ağır içerikli içimi sıkacak filmler izlemekten kaçtığım için benim için bulunmaz hint kumaşıydı.
"This is not a love story, it's a story about love"
Bir de afişte yer alan bu cümle,yapış yapış aşk meşk hikayelerine bir türlü akıl sır erdiremeyen benim gibi bir odun! için yeterince çekiciydi.
Film uzun zamandır izlediğim en güzel romantik komedilerinden biriydi.Şu an gösterimde var mı bilemiyorum ama bir yerden DVDsini falan bulursanız kesinlikle tavsiye ederim.
Özet olarak şunu söyleyebilirim ki aşka inanmayan bir hatunla aşk için yanıp tutuşan bir erkeğin hikayesi acıklı bir trajedi yaratmadan,hüzünle umut pek güzel harmanlarak seyirciye sunulmuş.
Filmin sonundan çok hoşlanmasam da,izlerken acayip derecede eğlendim.Sanırım bunda o gün içinde bulunduğum durumda etkiliydi!
Nacizane fikrim güzel bir günde kafanızı patlatmadan keyifli bir film izlemek istiyorsanız şiddetle tavsiye ederim.
Yalnız uyarmadı demeyin filmin soundtrackları inanılmaz güzel ve bağımlılık yaratabiliyor bir süre...Mesela : vegabond-wolfmother
Buyrun siz de fragmana bir göz atın ;)
