Yatağımın üzerine müzikle birlikte dönen pembe atları izlerken başlamıştım hayal kurmaya.Arada bir iyi miyim diye kontrol eden anne ve babamın kaybolduklarında neler yaptıklarını hayal ederdim.Kendi kendime oyunlar yaratırdım.Niye bir dinomuz olmadığını merak ederdim.Gargamel beni de yakalarsa diye korkardım.Biraz daha büyüyünce Jet Gillerdeki gibi uçan arabam olsun istedim.Özgürlük denilen kavramla o zaman tanıştım belki de. Zamanla uçan arabamın arkasına Beverly Hilss'teki gibi havuz istedim.
Her geçen gün hayallerim benimle birlikte büyüdü.Ben büyüdükçe korkularım küçüldü.Hep, inanırsam bir gün hayallerimin gerçek olacağına inandım.Hayallerim gerçek olursa çok mutlu olacağımı ümit ettim.Hayallerim için elimden geleni yaptım.Ve yapacak bir şey kalmayınca,oturup bekledim.Sabırla.İnatla.Ümitle.Hep,inanırsam bir gün hayallerimin gerçek olacağına inandım.Bekledim.Elimden gelenin en iyisini yaptım ve bekledim.
Olmadı...!
Hayallerim parmaklarımın arasından uçup gitti.
24 yıldır biriktirdiğim her şeyi kaybettim.
Yaşamak için nedenimi kaybettim.
Umudumu yitirdim.
Kayboldum....
2 comments:
Kendine inancını kaybetmiş olamazsın.. değil mi? =(
Maalesef :(
Yorum Gönder